[Historia] Rok 1996 - pegazus, moja pierwsza konsola

 

Mój pierwszy kontakt z wirtualnym światem: długie godziny z Pegasusem w roku 1996

Rok 1996. Polska powoli otrząsała się z transformacji ustrojowej, na ulicach królowały maluchy i polonezy, a w telewizji królowały telenowele i programy dla dzieci takie jak "Tik-Tak" czy "Domowe Przedszkole". W powietrzu czuło się pewną dozę optymizmu i ciekawości tego, co przyniesie przyszłość. Dla mnie, sześcioletniego chłopca, przyszłość oznaczała przede wszystkim jedno – zbliżające się urodziny i marzenie o własnej konsoli do gier, o której słyszałem od starszych kolegów.

Było popołudnie, wróciliśmy z tatą z jakichś zakupów. Tata niósł ze sobą podłużne, kartonowe pudełko, które od razu przykuło moją uwagę. Było kolorowe, z rysunkami jakichś dziwnych postaci. Już wtedy wiedziałem, że to jest to – mój wymarzony Pegasus.

W domu, z bijącym sercem, obserwowałem, jak tata ostrożnie rozpakowuje pudełko. Najpierw pojawiła się szara, kanciasta konsola. Wyglądała solidnie, trochę topornie, ale w moich oczach była szczytem technologii. Obok leżały dwa szarawe kontrolery, połączone krótkimi kablami. W pudełku znalazł się też zasilacz, kabel do podłączenia do telewizora (pamiętam ten charakterystyczny wtyk antenowy) oraz coś, co wyglądało jak pistolet na podczerwień. Całość sprawiała wrażenie kompletnego zestawu, gotowego do akcji.

Tata podłączył konsolę do naszego starego, kineskopowego telewizora. Pamiętam ten moment, kiedy na ekranie pojawiło się migające logo Pegasusa. To było magiczne. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że Pegasus to w gruncie rzeczy klon japońskiego Nintendo Entertainment System (NES), który święcił triumfy kilka lat wcześniej. W Polsce lat 90. Pegasus był jednak królem. Był stosunkowo tani, a dostępność gier na bazarach i w osiedlowych sklepikach była ogromna. Dla wielu z nas, dzieciaków, Pegasus był jedyną bramą do fascynującego świata interaktywnej rozrywki. Konsole takie jak Sega Mega Drive czy Super Nintendo Entertainment System były rzadkością i luksusem, o PlayStation czy Nintendo 64 nawet nie śmieliśmy marzyć.

To, co od razu mnie wciągnęło, to oczywiście gry. Pamiętam te plastikowe, kolorowe kartridże. Każdy z nich był jak obietnica nowej przygody. Niektóre zawierały jedną grę, inne – te popularne "złote piątki", "złote siódemki" czy nawet "tasiemki" – oferowały ich dziesiątki, a czasem nawet setki! Oczywiście, prawda była taka, że wiele z tych gier się powtarzało, często pod różnymi tytułami, a niektóre były po prostu kiepskiej jakości. Ale dla mnie, sześciolatka, nie miało to większego znaczenia. Sama możliwość wyboru i odkrywania czegoś nowego była niesamowicie ekscytująca.

Wkładanie kartridża do konsoli, włączanie telewizora i czekanie, aż na ekranie pojawi się tytułowa plansza gry – to był rytuał. Często towarzyszyło mu charakterystyczne "pyknięcie" i migotanie ekranu, zanim gra wreszcie się załadowała. A potem… magia.

Moje ulubione gry na Pegasusa? Ojej, było ich naprawdę wiele. Spędziłem przy nich niezliczone godziny, sam, z tatą, a czasem z kolegami. Ale te, które najbardziej wryły się w moją pamięć i do dziś wywołują uśmiech na twarzy, to z pewnością:

• Super Mario Bros.: Absolutny fundament. To była pierwsza gra, w którą naprawdę się wciągnąłem. Skakanie po platformach, zbieranie złotych monet, rozbijanie bloczków głową, walka z uroczymi, ale niebezpiecznymi Goombami i Koopa Troopami, a w końcu – próba uratowania księżniczki Peach z rąk złego króla Bowsera. Każdy poziom był inny, pełen sekretów i wyzwań. Pamiętam, jak z tatą próbowaliśmy odkryć wszystkie ukryte przejścia i bonusowe światy. Często się przy tym kłóciliśmy, kto ma teraz grać, albo kto pierwszy dotrze do końca poziomu. Muzyka z Mario do dziś wywołuje u mnie nostalgię.
• Contra: To była zupełnie inna bajka. Gra akcji z perspektywy bocznej, w której wcielaliśmy się w dwóch komandosów walczących z hordami obcych. Biegaliśmy przez dżungle, bazy wojskowe i futurystyczne lokacje, strzelając do wszystkiego, co się ruszało. Gra była niesamowicie dynamiczna i momentami bardzo trudna. Pamiętam, jak cieszyłem się, gdy w końcu udawało mi się pokonać kolejnego bossa. Możliwość gry w dwie osoby była genialna – razem z tatą lub kolegami stanowiliśmy niepokonaną drużynę, wspierając się i dzieląc się nielicznymi życiami. Charakterystyczny rozrzutny styl strzelania i ikoniczne power-upy (jak słynne "S" rozszerzające nasz arsenał) na zawsze zapadły mi w pamięć.
• Duck Hunt: Ta gra to było prawdziwe szaleństwo, zwłaszcza w połączeniu z dołączonym do zestawu pistoletem. Celowanie do latających po ekranie kaczek było niezwykle wciągające. Pamiętam, jak stawałem przed telewizorem, wyciągałem pistolet i starałem się jak najszybciej zestrzelić wszystkie kaczki. Czasami celowanie było frustrujące, a ten wkurzający pies, który pojawiał się na ekranie i śmiał się, gdy mi się nie udało, tylko dodawał mi złości i motywacji do dalszej gry. Rywalizacja z tatą o to, kto zdobędzie więcej punktów, była nieustanna.
• Tank 1990 (znane też jako Battle City): Prosta, ale niesamowicie wciągająca gra strategiczna. Sterowaliśmy małym czołgiem i musieliśmy bronić naszej bazy (symbolizowanej przez orła) przed nacierającymi falami wrogich czołgów. Z każdym poziomem przeciwników było coraz więcej i stawali się coraz silniejsi. Możliwość gry we dwóch sprawiała, że spędzaliśmy przy tej grze długie godziny, planując taktyki i wspólnie odpierając ataki. Pamiętam, jak próbowaliśmy budować mur z cegieł wokół naszej bazy, żeby jak najdłużej ją chronić.
• Adventure Island: To była taka trochę mniej znana, ale równie fajna platformówka. Wcielaliśmy się w chłopca w czapce, który rzucał toporkami i zbierał owoce. Pamiętam te kolorowe lokacje i różnorodnych przeciwników. Gra była dynamiczna i miała przyjemną, skoczną muzykę.
• Galaga: Klasyczna strzelanka kosmiczna. Sterowaliśmy małym statkiem i musieliśmy zestrzeliwać nadlatujące fale obcych. Gra była prosta, ale wciągająca, a kolejne fale przeciwników stawały się coraz bardziej wymagające.

Oprócz tych ulubionych, pamiętam też wiele innych gier, w które zagrywałem się na Pegasusie. Były tam bijatyki, jak "Double Dragon" czy "Mortal Kombat" (choć ten na Pegasusa był dość… specyficzny), platformówki, jak "Chip 'n Dale Rescue Rangers", gry sportowe, jak "Track & Field", a nawet proste logiczne łamigłówki. Każda z tych gier wnosiła coś nowego i pozwalała na chwilę oderwać się od rzeczywistości.

Pegasus to nie była idealna konsola. Grafika była oczywiście pikselowa i mocno ograniczona, dźwięki – proste, ośmiobitowe i czasami potrafiły być naprawdę irytujące, a same gry często były dość trudne i nie wybaczały błędów. Czasami zdarzały się też problemy z działaniem konsoli – kartridże trzeba było wkładać i wyjmować kilka razy, dmuchać w złącze, żeby gra zaskoczyła. Ale dla mnie, sześcioletniego chłopca, to nie miało najmniejszego znaczenia. Pegasus był magicznym portalem do innego świata, pełnego niesamowitych przygód, ekscytujących wyzwań i przede wszystkim – niekończącej się zabawy.

Pamiętam te popołudnia i wieczory spędzone przed telewizorem, z kontrolerem w ręku. Czas płynął nieubłaganie, a ja zatracałem się w wirtualnym świecie. Czasami grałem sam, ale najwięcej frajdy sprawiała mi gra z tatą lub kolegami. Wspólnie przeżywaliśmy porażki i świętowaliśmy zwycięstwa, dzieliliśmy się wskazówkami i trikami. Pegasus był nie tylko konsolą do gier, ale też pretekstem do spędzania czasu razem, do budowania relacji i wspólnych wspomnień.

Z czasem, jak to zwykle bywa, Pegasus zaczął odchodzić w cień. Pojawiły się nowsze, bardziej zaawansowane konsole. Najpierw Sega Mega Drive, potem PlayStation choć w moim przypadku kolejnej konsoli już nie było, tylko dwa lata później, w 1998 roku pierwszy PC. Świat gier wideo zaczął się zmieniać, stając się bardziej złożony i realistyczny. Ale mój Pegasus na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako ten pierwszy, magiczny kontakt z wirtualną rozrywką. To dzięki niemu odkryłem, jak fascynująca i wciągająca może być interaktywna zabawa. To były czasy, kiedy wyobraźnia pracowała na pełnych obrotach, a pikselowe postacie stawały się dla nas prawdziwymi bohaterami.

Dziś, kiedy patrzę na nowoczesne gry z ich oszałamiającą grafiką i rozbudowanymi historiami, wciąż czuję sentyment do tamtych prostych, ośmiobitowych czasów. Pegasus był moją pierwszą konsolą i zajmuje szczególne miejsce w moim sercu. To on ukształtował moją pasję do gier wideo i pokazał mi, jak wiele radości może przynieść wirtualny świat.